H Βραχονησίδα

«Ο Νίκος Μουρατίδης γράφει ένα επιθυμητό μυθιστόρημα. Ένα βιβλίο που θα θέλαμε να είμαστε «φυλακισμένοι» στις σελίδες του. Ίσως υπάρχουν κι άλλες ιστορίες που μας συναρπάζουν, αλλά αυτή εδώ είναι που μας λυπάται κατά βάθος. Είναι μια ευκαιρία να διορθώσουμε, να ξηλώσουμε, τη βαριά, ψεύτικη, θαμπή και πνιγηρή ζωή. Ο Νίκος Μουρατίδης παρατηρεί το άθλιο αστικό τοπίο, τις άθλιες ζωές, και θέλει να μας δώσει, να μας επισημάνει ότι υπάρχει διέξοδος.
Προκλητικό μυθιστόρημα, αλλά η πρόκληση θέλει ταλέντο, είναι τέχνη και ο συγγραφέας το πραγματώνει. Θεμέλιος λίθος, η αντεστραμμένη εσωτερική μετανάστευση.
Τελικά, δεν χρειαζόμαστε μεγάλα σπίτια. Χρειαζόμαστε το απέραντο των χρωμάτων. Την παντοτινή λάμψη του ήλιου και τη δροσιά του αέρα. Όπως αναφέρει και ο Μανώλης, «πρέπει να ανακαλύψουμε το κομμάτια του εαυτού μας, που ούτε καν υποψιαζόμασταν ότι υπάρχουν».



Ο Νίκος Μουρατίδης χαμηλώνει τους τόνους και με εναλλαγή πρώτου και τρίτου προσώπου ακολουθεί δύο οικογένειες των δυτικών προαστίων προς την γη της επαγγελίας, οι οποίες όμως λογάριασαν χωρίς τα…media.
Παρά την περιρρέουσα αληθοφάνεια στο στόρι, υπάρχει κάτι στο μυθιστόρημα του Μουρατίδη που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.


«Ο άνθρωπος ορχήστρα έχοντας για μπαγκέτα καλά ακονισμένες λέξεις, κινεί τα νήματα και ξεδιπλώνει με κυνισμό ιστορίες πέρα για πέρα αληθινές στα δύο του καινούργια βιβλία «Η βραχονησίδα» και «Εγώ ήμουν αντράκι». Ήρωες αντιμέτωποι με τον εαυτό τους, ξεγυμνωμένοι από κάθε είδος ηθικής, μυστικά και ενοχές, αφηγούνται χωρίς παρωπίδες εκ των έσω. Λάθος και σωστό, πρέπει και θέλω, έννοιες που τέμνονται και συγκρούονται μοιραία. Γραφή στρωτή, αλλά διόλου λιτή κι απέριττη, συνθέτει ένα τοπίο που σε εγκλωβίζει μέχρι την τελευταία σελίδα. Πιο σύγχρονος κι’ ανθρώπινος από ποτέ ο Νίκος Μουρατίδης θα σας κάνει σίγουρα να αναρωτηθείτε αν οι ιστορίες είναι αληθινές ή να συνειδητοποιήσετε ότι μπορεί να είστε μέρος τους»



«Μόλις άνοιξα το βιβλίο είχα κλείσει τη βαλίτσα με τα "θέλω" μου αποφασίζοντας πως θα ταξιδέψω. «Η Βραχονησίδα» με επηρέασε τόσο πολύ που άνοιξα ξανά την βαλίτσα. Όχι όμως για να βγάλω κομμάτια, ούτε για να προσθέσω. Μα για να τα σιδερώσω. Με "τσαλακωμένα θέλω" δεν πας πουθενά».


Τη «Βραχονησίδα» τη διάβασα σε τρεις μέρες. Είναι ένα αξιόλογο κοινωνικό μυθιστόρημα, που χαρακτηρίζεται από στρωτή, λιτή αφήγηση και μία ιστορία που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη απ’ την αρχή ως το τέλος. Παράλληλα ο συγγραφέας επιχειρεί να μοιραστεί προσωπικούς προβληματισμούς πάνω στο σύγχρονο τρόπο ζωής. Η «Βραχονησίδα» είναι μια καταγραφή της αστικής απόγνωσης.
Βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την εναλλαγή μεταξύ τριτοπρόσωπης και πρωτοπρόσωπης αφήγησης και μου άρεσε η αμεσότητα που απέπνεε το κείμενο. Κλείνοντας το βιβλίο έμεινα με την αίσθηση ότι δεν θα πρόσθετα ούτε μία τελεία στο κείμενο.