Εγώ ήμουν αντράκι

Δέκα ιστορίες που μας τις διηγούνται δέκα αγόρια και που η μία μπαίνει μ’ ένα περίεργο τρόπο μέσα στην άλλη. Ο ένας είναι ετοιμοθάνατος, ο άλλος delivery boy, ο επόμενος αξιωματικός του στρατού, ένας μουσικός, ένας που δουλεύει σε τηλεοπτικό στούντιο, ένας δημόσιος υπάλληλος, ένας φοιτητής, ένας ταξιτζής, ένας γιος πολιτικού κι’ ένας επαγγελματίας ζιγκολό.

Ιδού μερικά αποσπάσματα.


ΣΤΗΝ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

      - «Αν θέλεις να γνωρίσεις άντρες με τέτοια αυτοκίνητα, εγώ είμαι εδώ.
Μου έκλεισε το μάτι κι’ έφυγε δίνοντας μου ένα χαρτάκι που είχε γραμμένο το τηλέφωνο του. Δεν πολύ κατάλαβα εκείνη τη στιγμή μέχρι που επανήλθε ένα απόγευμα μετά την προπόνηση λέγοντας μου ότι κάτι ήθελε να μου πει. Ντυθήκαμε και πήγαμε προς το αυτοκίνητό του. Εκείνη την εποχή είχε ένα mini cooper, που το ‘χε πάρει μεταχειρισμένο. Όταν μπήκαμε μέσα και ήμασταν οι δυο μας μου ξεφούρνισε το παραμύθι. Είχε λέει έναν τύπο με πολλά λεφτά, που του άρεσαν οι ανωμαλίες. Ξύλο, βρισίδι και τέτοια. Γούσταρε όμως μόνο τεκνά….»


DELIVERY BOY

«Είμαι ο Χρήστος είμαι είκοσι τριών χρόνων και αντικειμενικά είμαι πολύ ωραίο παιδί. Και μου το έχουν πει, αλλά το βλέπω κιόλας στο τρόπο που με κοιτάζουν οι γυναίκες και οι αδελφές. Περπατάω και γυρνάνε κεφάλια. Πάω στα club και τα κεράσματα μου έρχονται απ’ όλες τις κατευθύνσεις. Όταν ο Σταύρος με πήγε ένα βράδυ στο σπίτι ενός φλώρου γνωστού σχεδιαστή, έκανε σαν τρελός με την πάρτη μου. Ήθελε να ξαναβρεθούμε και μου έταξε ότι θα με στείλει σε πρακτορείο για να γίνω μοντέλο.»


Η ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ

«Όταν επέστρεψε καθόμουν σα μαλάκας και κοίταζα τον πίνακα του ηλεκτρικού. Αυτή ήταν τόσο καυλωμένη πια που με πλησίασε και μου τον έπιασε κατ’ ευθείαν. Την κόλλησα στον τοίχο, την ξεβράκωσα και την γάμησα εκεί επί τόπου στα όρθια.

Έτσι ξεκίνησε η γνωριμία μου με την Γιώτα. Επεισοδιακά και ομολογουμένως εντυπωσιακά από την πρώτη στιγμή. Και όπως είναι φυσικό μια τέτοιου είδους γνωριμία ήταν γραφτό να μην σταματήσει πουθενά.»


ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΣΧΕΔΙΟ

«Γύρισε προς το μέρος μου και με πλάκωσε στα γλωσσόφιλα ενώ τα χέρια της μου άνοιξαν την ζώνη και μου κατέβασαν το φερμουάρ. Μου τον πέταξε έξω κι’ έσκυψε για να μου τον πάρει πίπα αλλά την σταμάτησα. Την έστειλα να κλειδώσει για να ‘χω το κεφάλι μου ήσυχο, κ’ όταν γύρισε της τον είχα έτοιμο ακουμπισμένο πάνω σ’ ένα πιάτο. «Έλα μωρό μου», της είπα, «το φαί σου είναι έτοιμο». Έβαλε τα γέλια, τον πήρε στο στόμα της και τον κατέβασε μέχρι κάτω. Πως το κάνουνε αυτό μερικές γκόμενες χωρίς να πνίγονται δεν μπορώ να το καταλάβω.»


Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ Η ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ

«Ως πιτσιρικάς μ’ άρεσε πολύ το μάτι και επειδή το είχε καταλάβει έπεφτε στο κρεβάτι και έκανε ότι έπαιζε με το μουνί της για να την βλέπω, κι’ εγώ τρελαινόμουν. Μου ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι, έπεφτα πάνω της και την έγλυφα απ’ την κορυφή μέχρι τα νύχια. Το αγαπημένο μας ήταν να της γλύφω το μουνί και μετά να φιλιόμασταν στο στόμα. Ή εκείνη να μου γλύφει το πούτσο και μετά στο στόμα με γλώσσα. Ήταν οι ωραιότερες καύλες και τα ωραιότερα χυσίματα της ζωής μου. Γι’ αυτό πριν σας είπα ότι η Ζωή ήταν η πρώτη γυναίκα της σεξουαλικής μου ζωής και η παντοτινή.»


Η ΠΥΓΜΑΛΙΩΝ

«Όταν ήμουν δεκαοχτώ όλοι μ’ έκαναν είκοσι πέντε. Επειδή μεγάλωσα στις αλάνες και στα γήπεδα έχω ένα κορμί πέτρα. Οι κοιλιακοί μου είναι «κομμάτια». Και τους διατηρώ. Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα γίνω κοιλαράς, γι’ αυτό προσέχω το φαί μου, δεν πίνω, δεν κάνω καταχτήσεις και γυμνάζομαι ανελλιπώς. Με το που βγαίνω απ’ το σπίτι μου στο Μπραχάμι και μέχρι να φτάσω στο στούντιο, αν έχω διάθεση μπορώ να δώσω το τηλέφωνό μου σε τέσσερις πέντε γκόμενες χαλαρά. Και γκόμενες που μετράνε, όχι μπάζα. Κι’ αυτό καθημερινά έτσι; Δεν ξέρω τι συμβαίνει, δεν υπάρχουν πολλοί άντρες, δεν γαμάνε πια, έχουν γίνει όλοι φλώροι γιατί είναι της μόδας;

Αλλιώς γιατί οι γυναίκες είναι τόσο διψασμένες για πούτσο;»


4 επώνυμες γνώμες

"Το χαρακτηριστικό στοιχείο του Νίκου Μουρατίδη είναι το χιούμορ του,
που τρέχει και στα διηγήματά του, ακόμα κι όταν είναι 'σοβαρά' ή 'πικρά'
αλλά κυρίως ανθρώπινα, χωρίς εισαγωγικά.
Ξέρει να γράφει και ξέρει να επικοινωνεί με τον κόσμο...
πράγμα που καταλαβαίνει ο αναγνώστης από την πρώτη αράδα".
Μανίνα Ζουμπουλάκη

«Ο Νίκος Μουρατίδης είναι πρωτοπόρος. Ήταν πάντα. Και απόλυτα λαϊκός.
Τα διαβάζω από μακριά, απ’ το μέλλον προς τα δω και με γοητεύουν.
Χαμογελάω και συγκινούμαι.
Μιλάει για μας
Σαν εμάς.»
Σταμάτης Κραουνάκης

«Ο Μουρατίδης γράφει ωμά και τελεσίδικα, όπως όταν μιλάει στο ραδιόφωνο.
Ξεγυμνώνει τις ιστορίες του από περιττές σκέψεις, κρατάει μόνο δύο πράγματα:
την κόλαση και τον παράδεισο. Κάθε σκηνή του είναι ένα τικ του χρόνου,
και πάντα στο βάθος, μπορείς να διακρίνεις ολοκάθαρα τον ίδιο να παρατηρεί
τους ήρωες του σαν πατέρας που τελικά θα τους συγχωρέσει».
Γιάννης Νένες

«Σκληρός και αληθινός λόγος, κοφτερός
με κρυμμένα ένοχα μυστικά της
κοινωνίας μας. Ο Νίκος Μουρατίδης μιλάει για το mainstream περιθώριο,
μέσα στο οποίο και εκείνος μπορεί να ζει.»
Κωνσταντίνος Ρήγος